کاش دلتنگی نیز نام کوچکی می داشت

من بالاخره اینترنت دار شدم! ۱۲ گیگا بایت در ماه داون لود با سرعت ۵۱۲ کیلوبایت در ثانیه که می شه به عبارتی ۵۰ دلار در ماه. این چند مدتی که اینترنت داشتم خاطراتم رو نوشتم تو «ورد» که اینجا می چسبونم. چند روزی هم رفته بودم ملبورن که در پستهای بعدی در مورد اون می نویسم.

۱3 می 23 اردیبهشت:

1- دیشب داشتم یک قسمت از «شب شیشه ای» رو می دیدم که مصاحبه با رضا صادقی بود. مجری ازش پرسید که «علی انصاریان» بهت چی گفت که فکر رفتن به خارج رو گذاشتی کنار؟گفت که به من گفت: « خونه کوچیک بابا خیلی بهتر از خونه بزرگ بابای همسایه است!چون اینجا همیشه یه جای داری هر چند کوچیک ولی خونه بابای همسایه اگه لبخند نزنی میندازنت بیرون!» جالب بود.

2- شبها داره  کم کم سرد می شه.امروز یک شوفاژ خریدم 40 دلار! قیمت اولیش 80 دلار بود که به خاطر روز مادر و این حرفها شده بود 40 دلار. یک جور شوفاژ برقی- روغنی ئه! یعنی به جای آب که به طور معمول  توی رادیاتور ها میریزن ،روغن داره و بعدم باید بزنی به برق. ملبورن که بودم از ترس قیمت برق نمی شد از این خاصه خرجی ها کرد. اینجا به یمن بیمارستان که پول برق رو حساب می کنه می شه همچین کارهایی کرد!

3- تلویزیون یک برنامه داشت در مورد مد لباس و شو های لباس در دبی. طبق معمول حواسم رو جمع کردم که گوینده تو حرفاش می گه « خلیج فارس» یا میگه خلیج یا چی؟ خلاصه در حین حرفاش به «خلیج فارس» اشاره کرد. و من خیالم راحت شد! بعد همینطور که داشت تصاویر دبی و ساختموناشو نشون می داد به خودم گفتم که دلت رو خوش کردی به چی؟ اونجا تا 30 سال پیش توی چادر زندگی می کردن و الان کرور کرور در آمد فقط از توریست دارن. حالا چه فرقی می کنه که اسم چی باشه.

14 می 24 اردیبهشت:

1- محمد از دوشنبه پیش تا دیشب کشیک بود. یعنی برنامه ش اینه که یک هفته کشیکه یک هفته بیکار. هفته ی بعد هم میاد ایران برای تمدید ویزا.دیشب با هم حرف می زدیم. می گفت که نزدیکای صبح رفته بود به بخش سر بزنه که یک صدایی شنید . اول فکر می کرده که گربه است! به پرستار گفت. یک مقدار اینور و اونر رو گشتن و بالاخره فهمیدن که صدا از بیرون بیمارستان ئه. رفتن بیرون و دیدن که یک بچه یک روزه رو گذاشتن دم بیمارستان.

امروز اومدم خونه و تلویزیون رو روشن کردم. اخبار بود. یک قسمت هم مربوط به همون بچه بود که نشونش می داد که تو بیمارستان ئه و مشکلات و تنفسی داره و چند تا دکتر رو نشون داد که داشتن کنفرانس می دادن و الخ.بعد هم نماینده دولت که گفت ما از مادر ها حمایت می کنیم و از این کارا نکنید و قس علی هذا.

2- یک پیر مرد 73 ساله که از درد صداش در نمیاد رو در نظر بگیر که یک ماسک اکسیژن به صورتشه  و دندونای مصنوعیش هم تو دهنش نیست و بعد تو باید از این شرح حال بگیری.

3- از امروز که دوشنبه باشه تا چهارشنبه ( به مدت سه روز ، روزی 10 ساعت کشیکم) بعد می رم ملبورن برای medi care که یک شماره ای که شبیه شماره نظام پزشکی باید باشه رو بهت می دن که وقتی می خوای دارو بنویسی باید اونو بنویسی. با هواپیما می رم.بیمارستان هزینه ی4 تا پرواز رفت و برگشت به ملبورن رو در سال می ده. احتمالا چند روزی بمونم هر چند که محمد داره می ره. بنا بود بریم پیش سیامک «ترالگون» که پرواز محمد جلو افتاد و احتمالا جمعه پرواز می کنه به ایران. حالا شاید تنها رفتم پیش سیامک.

4- شوهر خانم هندی از ملبورن اومد. با قطار و اتوبوس. نصف راه با قطار و نصف راه با اتوبوس. رفت و برگشت 68 دلار. قیمت خوبی ئه در مقایسه با هواپیما که رفت و برگشتش چیزی حدود 250$ ئه. البته زمان رو هم باید در نظر گرفت که هواپیما یک ساعته می ره و قطار 7 ساعته!

5- از موقعی که شوفاژ خریدم هوا گرم شد!

6- صبح ساعت 6:30 یک ابلهی که هنوز دقیق نمی دونم همسایه بغلی ئه یا بالایی تلویزیون یا رادیوش رو روشن کرده بود!! بالش گذاشتم رو گوشم ، باز صدا می اومد. ناچارا اومدم بیرون و روی کاناپه دراز کشیدم که باز افاقه نکرد. خلاصه که دیوانه همه جا پیدا می شه.

فعلا که یک بار دیگه حونه رو عوض کردم. این دفعه یک یه اتاق خوابه گرفتم. جمع و جور تره و وسایلش هم بهتره. طبقه هم کف هم هست و یک درش به باغچه روبرو باز می شه. از فردا باید برم دنبال اینترنت. البته قیمتها یک مقدار بیشتر از ملبورن ئه.

این هفته از سه شنبه تا جمعه کشیک بودم. روزی ۹ تا ۱۰ ساعت. خسته کننده است. .مخصوصا اولش که نیم دونی چی به چی ئه و کجا به کجاست. کلی هم باید انرژی بذاری بفهمی که بارو اصلا چی می گه و بعد بری به استاد مربوطه بگی. خلاصه وقتی می رسم خونه خیلی خسته ام و یک چیزی می خورم و خواب. شل هم خواب مریضا رو می بینم!!جالب اینکه  اینجا ملت به هر دلیلی پا می شن میان اورزانس. از سرماخوردگی و اوف شدن انگشت تا سکته قلبی و الخ. بیمه رایگان هم مصیبتی است.

یک بار هم یک دور کوچیکی با محمود زدیم توی شهر. یک مقدار نظرم عوض شد! شهر کوچیگی هست ولی جای فسنگ داره. یک رودخونه چسبیده به شهر که بزرگترین رودخونه ویکتوریاست. دور و بر هم پر تاکستان.

محمود فقط غذای حلال می خوره . اینجا هم قصابی حلال یکی هست که گوشت خوب هم نداره. در نتیجه یک نوع ماهی پیدا کرده و هر شب ماهی می خوره با ذرت و چیپس! خدا صبر بده! البته یک بار هم رفتیم کباب ترکی که گویا حلال ئه.

خلاصه اینجوری. دارم کم کم عادت می کنم به محیط و آدم ها. روحیاتم بهتر شده. چشم شیطون کر!

دوشنبه جلسه معارفه بود . چند نفر دیگه هم جدید اومدن مثل من. از بیمارستان آلفرد و سان شاین برای روتیشن و این حرفها.بیمارستان ۵ تا بخش داره و ۱۵۰ تا تخت.سی تی اسکن و آزمایشگاه مجهز هم داره. یک مقدار هم توی اورژانس چرخ زدم. یک خانم هندی هم با من تو اورژانس ئه و مثل من کار اولشه. شوهرش ملبورن داره فوق لیسانس می خونه.قراره بهش ملحق بشه.شب هم خستگی و تنهایی هجوم میاره.

امروز هم از ساعت نه و نیم تا ۶ بعد از ظهر رفتم اورژانس.یک سری چیزا خیلی با ما فرق داره. آنژیوکت لوله خونگیری و  ... .ولی برخوردشون خوب بوده تا حالا.

تو فکر اینترنت هستم. الان از خونه محمود وصلم به اینترنت. مساله اینه که شاید خونه رو عوض کردم. یک مقدار سرده و دو اتاق داره که یک اتاقش اصلا استفاده ای نداره.خلاصه موندم تا وضع خونه مشخص بشه و بعد برای اینترنت اقدام کنم. وضع اینترنت هم خنده داره!یعنی یک شرکتی تلفن های خونه ها رو  وصل کرده و شما باید حتما از اون اینترنت بگیری!قیمتش هم یک مقدار بالا تر از اینترنتی ئه که تو ملبورن داشتم. کلا قیمت تلفن و اینترنت اینجا بالاست. یک نفر رو می شناختم که از انگلیس اومده بود و خیلی شاکی بود از قیمت های اینترنت و حتی از سرعتش!!خلاصه که فعلا اینجوری تا روز جمعه  هم روزی نزدیک به ۱۰ ساعت باید برم اورژانس. خدا به داد برسه.

فعلا

۱- روز جمعه ساعت ۸ صبح باید برم یک جایی که شبیه نظام پزشکی ئه و باید اصل مدارک رو بهشون نشون بدم.بعد از اون یک جلسه ای هست در ارتباط با تفاوت های فرهنگی و این حرفهای در بین بیماران که احتمالا تا ساعت ۳-۴ بعد از ظهر طول می کشه.محمد هم میاد ، که شرحش رو در پایین می نویسم.

۲- هفته ی پیش امتحان آیین نامه رو دادیم با محمد که جمتمون قبول شدیم.قوانین رو که از اینترنت گرفته بودیم و یک سری تست هم توی سایت بود که زدیم . امتحان کامپیوتری بود. می نشستی پشت کامپیوتر و 45 دقیقه وقت داشتی برای 32 سوال. یک مقدار زیادی از سوال ها هم تکراری همون تستهایی بود که زده بودیم!همون موقع هم بهت می گن که قبولی یا ردی.بعد هم پرسیدن که کارت می خواهید برای این امتحان که ما گفتیم آره. و همونجا عکس گرفتن و یک کارت صادر شد که ۱۰ دلار و چند سنتی هم آب خورد.مثل اینکه نسبتا معتبره و لازم نیست که دیگه هی پاسپورتت رو با خودت هر جا ببری برای نشون دادن هویتت. بعد هم برای امتحان Hazard Test( یک جور شبیه ساز کامپیوتری) ثبت نام کردیم برای جمعه 4 می. طبق  «ای میلی» که قبلا برام اومده بود بنا بود که روز پنجشنبه این هفته(3 می) برم همون نظام پزشکی ئه کذایی، به همین خاطر تاریخ امتحان رو 4 می تعیین کردیم و خوش وخرم اومدیم بیرون. روز بعدش محمد از بیمارستان زنگ زد و گفت که روز 4 می براش جلسه گذاشتن (که در بالا در موردش نوشتم!) چند دقیقه بعد هم برای من از بیمارستان یک ای میلی اومد که جلسه به جای 3 می افتاده به جمعه 4 می!! یعنی اگه غیر از این می شد باید تعجب می کردیم. بالاخره اتوبوس جهانگردی ای گفتن، قوانین «مرفی» ای گفتن دیگه( حالا یک وقتی باید در مورد قوانین «مرفی» که برای اولین بار از آیدین شنیدم و جداً قوانین جالبی ئه بنویسم).هیچی دوباره پا شدیم رفتیم برای تغییر زمان امتحان که یک روز آوردیمش عقب که میشه پنج شنبه همین هفته(3 می) و 10 دلار ناقابل هم هزینه ی این جا به جایی شد!!

3- برای رفتن با این همه بار و بندیل چند تا راه به نظرم رسیده بود. یکیش این بود که یه دونه ماشین اجاره کنم و بار و بندیل رو بندازم توش و برم به «میلدورا» و بعد ماشین رو همونجا تحویل بدم.راه دیگه اینه که وسایل رو مثلا پست کنم و خودم با هواپیما برم. یک چند جایی زنگ زدم، گفتن که کارشون حمل و نقل هست ولی نه برای چمدون! و بیشتر وسایل خونه رو جا به جا می کنند. یک راه دیگه اینه که من و وسایل دسته جمعی با هواپیما بریم! البته مطمئن نبودم اصلا میشه این همه  بار رو با هواپیما برد یا نه. دیروز رفتم دفتر هواپیمایی و مسوول مربوطه تماس گرفت با شرکت هواپیمایی و طرف هم گفت که برای هر ساز باید ۲۰ دلار پول داد و برای چمدون بالای ۲۰ کیلو هم اضافه بار.  البته هزینه سفر رو قراره که بیمارستان بده و به نظر این راه منطقی به نظر می رسه.

یکی از دوستای محمد به اسم محمود در همون بیمارستانی که قراره برم کار می کنه(چند ماه قبل کارش رو شروع کرده) از قضای روزگار اون هم همون روز جلسه داره و داره میاد ملبورن.دیشب که با هم حرف زدیم گفت که شاید با ماشینش بیاد. اگر بیاد که خب مشکل به قول معروف مرتفع می شه.اگر هم با ماشین نیاد که با هواپیما می رم. قرار شد تا امروز بعد ز ظهر خبر بده که چیکار می کنه.

4- «منصور» این هفته کنسرت داره. احتمالا جمعه. خیلی از بچه ها بلیط گرفتن. من نه. یعنی حس و حالش نیست.  گروه Guns 'N Roses هم حدود یک ماه دیگه (وسطای جون) کنسرت دارن. محمد می گفت که «دالایی لاما» هم سخنرانی گذاشته و بلیط هاش آن لاین فروخته می شه.

5- باز هم این حس غریب تعلق خاطر. بعد از 3 ماه باید بکنم و برم یک جای دیگه. به قول شاملو:« کوچ غریبانه را به یاد آر، از غربتی به غربت دیگر»

بالاخره بعد از ۳ ماه که از اومدن من به این کشور می گذره ،ظهر گذشته چند فقره کانگورو رویت شد!قضیه هم از این قراره که هفته ی قبل از روی Google Map یک جای تفریحی به اسم Lysterfield Park پیدا کردیم که از قضای روزگار چند کیلومتری بیشتر با خونه ما فاصله نداشت. هفته پیش که کلی خوش گذشت و این هفته هم تصمیم گرفتیم که برای باربکیو بریم همون محل. این دفعه یکی از دوستای محمد و خانومش هم با ما بودند. صبح یک مقدار زیادی بارون بارید که قضیه اتوبوس جهانگردی رو برای ما تداعی کرد. ولی ما راست قامتان تاریخ بودیم و راه افتادیم به سمت محل مربوطه. یک دریاچه آب و مقداری جنگل و یک پارک در کنار هم بودند و احتمالا به خاطر بارون نسبتا خلوت بود. به همت شهرداری در جای جای پارک بساط باربکیو بر قرار بود که شامل یک نوع اجاق برقی ئه که باید روشنش کنی و هر چی می خوای روش سرخ کنی. ما یک مقدار استیک گرفته بودیم و سیب زمینی و آبج. از موضوعات جالب در مملکت استرالیا ممنوع بودن مصرف الکل جات در محافل عمومی و در مقابل دیدگان اطفال ممالک محروسه ست. لذا جماعت با قید یک تبصره به کار خودشون ادامه می دن و اون هم چیزی نیست جز پیچیدن کاغد یا مقوا به دور قوطی آبجو و مشروبات مشابه است! ما هم به شرح فوق عمل کردیم. جای دوستان خالی. بعد هم که راه افتادیم به سمت جنگل و بعد از مقادیری پیاده روی به جایی رسیدیم که تعدادی کانگوروی بوته زار نشسته یا خوابیده بودند. یک مقدار زیادی عکس برداری کردیم و خوش و خرم برگشتیم به سمت ماشین.

جالب اینه که خیلی از افراد فکر می کنند که شما به محض ورود به استرالیا با گله های متعدد کانگورو روبرو میشید و یحتمل که کانگورو ها هم مثل گربه های تهران در حال گشت و گذار در شهر باشند ولی به خدا اینطوری نیست! یعنی حداقل تا اونجایی که تجربه خودم می گه و همینطور شنیده هام. البته ممد می گه که تو کنبرا ،کانگورو ها در شهر تردد می کنند و یک وقتایی هم باعث مزاحمت می شن. راست و دوروغش گردن خودش.

یکی از شبکه های تلویزیونی اینجا اسمش sps ئه که معمولا برنامه هاش جالبه و خیلی وقتها هم فیلم هایی از کشور های غیر انگلیسی زبان پخش می کنه. همینطور فیلم های مستند و غیره. امروز یک خبر در مورد ایران داشت و این مساله اخیر مبارزه با بد حجابی و الخ. یک فیلم چند ثانیه ای نشون دادند که احتمالا با موبایل فیلم برداری شده بود و یک دختری رو نشون می داد که به زور داشتند سوار ماشین می کردند و جیغ می کشید، که چند باری هم این فیلم رو نشون دادند. بعد هم گزارشگر رفته بود در بین مردم و مصاحبه و رفت سراغ یک مغازه لباس فروشی و لباس مانکن کنار ویترین  رو کنار زد و کاشف به عمل اومد که بنا به دستور سینه های مانکن ها باید کنده بشه!!!! احتمالا این مسایل برای اهالی این ور آب باید خنده دار و جالب انگیز ناک آلود باشه. اما برای ما؟!...

کم کم تاریک شد و جاده خلوت. یک مقدار دلم گرفت. با خودم گفتم اون جایی که می رم هم حتما اینجوری خواهد بود. بعد رسیدیم به شهر. شهر کوچیک و قشنگی بود. یک مقدار بنای تاریخی داشت(البته از نظر اینا که ۱۰۰ سال رو تاریخی می دونند!!)نظرم عوض شد. اون تصوری که تو ایران در باره شهرستان هست با اینجا فرق می کنه. یک شهرستان معمولا امکانات تفریحی مثل سینما و بار و غیره داره به اضافه فروشگاه های زنجیره ای و غیره. خلاصه گشتی زدیم و بالاخره خونه ی آیدین رو که نزدیک بیمارستان بود پیدا کردیم.خونه رو بیمارستان بهش داده  که یک اتاق خوابه بود و تمام وسایل رو داشت.یکی از دوستای آیدین هم بود که اهل ترکیه و خون گرم. آیدین می گفت که بدون اینکه امتحان ام سی کیو رو داده باشه قبولش کردن که اونجا کار کنه!! و می گفت که سواد علمیش هم خیلی تعطیل ئه!یک مقدار اشربه تناول شد که این دوست ترک آیدین نخورد. بعد هم رفتیم بیرون که خواستیم بیرون شام بخوریم که نظرمون عوض شد و یک مقدار استیک و سیب زمینی و این حرفها گرفتیم و تو خونه پختیم و خوردیم.

۲- شهر بندیگو یکی از مراکز شراب سازی در استرالیا است. روز شنبه به اتفاق محمد و آیدین رفتیم اطراف شهر. جا به جا مزارع انگور بود و مراکز شراب سازی. ما به سه تا شون سر زدیم که جاهای خیلی خوشگلی بود. به هر کدوم که سر می زدی چند تا شراب می آوردن برای تست که حدود ۵۰ سی سی می ریختن توی یه گیلاس. البته قیمت ها یک مقدار بالا بود ولی خوب ارزش داشت. ما هم سه تا بطری خریدیم. یکی سفید یکی قرمز و یکی هم شراب رز که یک مقدار شیرین تر از بقیه بود.یک مقدار عکس و برگشتیم شهر.در استرالیا جا به جا از طرف شهرداری ها جایگاه های مخصوص باربکیو هست که برقی ئه. ما هم یک مقدار سوسیس و استیک گرفتیم و شراب که بود .  محل باربکیو هم در کنار یک دریاچه آب بود که چند تا قو برای خودشون اون طرفا می پلکیدند.خلاصه که روز خوبی بود.

۳- شب رفتیم یک مغازه به اسم ویدیو ایزی که فیلم کرایه می ده. یک مقدار زیادی فیلم تو قفسه ها چیده شده بود از انواع مختلف. به قیمت ۴ دلار هفته ای. یک مقدار زسادی گشتیم توش. فیلم ۱۰ کیارستمی و فیلم لاک پشتها پرواز می کند قبادی، تنها سهم ایران از اون همه فیلم بود.ما دو تا از فیلم های نیکد گان (۲ و ۳) رو بر داشتیم. آیدین کارت تخفیف داشت که شد دونه ای ۲ دلار. اومدیم خونه و نشستیم به تماشا.کلی خندیدیم. هر چند که خیلی از ایده های فیلم رو کارگردان های دیگه(حتی ایرانی،مثلا تو فیلم مرد عوضی) اینقدر استفاده کردن که الان شاید دیگه خیلی خنده دار نباشه . ولی در زمان خودش لابد خیلی  بکر بوده.

دوست ترک آیدین تا ساعت ۱۰ شب کشیک بود. یک سر اومد پیش ما.دو روز بعدی آن کال بود و بعدش هم دو روز کشیک نداشت. می خواست بره ملبورن پیش دوست دخترش!نگران بود که اگه موقع آن کالی کارش داشته باشن چطوری از ملبورن بیاد. که آیدین گفت اگه کاری بود جاش وای میسته.خیالش راحت شد و راه افتاد به سمت ملبورن. گفتیم بابا وایسا صبح برو با این خستگی. ولی مثل اینکه زده بود بالا!! با خستگی و تاریکی راه افتاد به سمت ملبورن. در مسلمانی ما بی خبران حیرانند. این هم یک ورژن دیگه: مشروبات حرام ولی گوشت اگه حلال نباشه اشکالی نداره، خانوم مانوم هم که حلال.

۴. یکشنبه آیدین کشیک بود و ما هم حدودای ۱۲ راه افتادیم به سمت ملبورن. خیلی مسافرت خوبی بود. کلی روحیاتمون عوض شد.